Op de bodem van de diepzee, mistig blauw en glinsterzand, leeft een meermin in haar schelpje, plantenbakjes aan de rand. Niets wil groeien in haar tuintje, ruwe rotsen grijs en vaal, en de zon die schijnt hier amper, blijft het daarom hier zo kaal? "Als ik je mag adviseren" zei een rog die meelij had, "zwem toch eens één zeemijl verder, deze tuin wordt nooit meer wat". Haar ogen stonden droef en vochtig, moest ze weggaan van haar plek? Het voelde altijd wel erg tochtig, en de stroming was zo gek... Hij ging haar voor naar een lagune, waar de zon haar stralen brak, met bubbeltjes en héél veel vissen, ze was meteen op haar gemak. Nu heeft ze haar koralentuin met anemoon en kelp, en in een bed van wuivend wier woont zij daar in haar schelp.